ΡΕΖΕΡΒΑ – ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΧΑΡΙ

Το ομολογώ! Το πήρα για το κουτσουμπολιό!

Όταν το είδα σε γνωστό πολυκατάστημα σε πολύ φτηνή τιμή σκέφτηκα και δεν το παίρνω να δω τι λέει; Πώς τα έσπασε με την οικογένειά του και σηκώθηκε κι έφυγε, τι έγινε μεταξύ των αδερφών;

Το βιβλίο ξεκινάει από την ημέρα πριν τον θάνατο της Νταϊάνα, μητέρας του Χάρι. Μας δίνει την ιστορία ενός παιδιού που έχασε τη μητέρα του στα 14 και κλήθηκε να συνεχίσει τη ζωή του μπροστά στις κάμερες, στα αδιάκριτα βλέμματα και τους χιλιάδες περιορισμούς της θέσης του.

Όπως καταλαβαίνει κανείς από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο, ο Χάρι ήταν ένα παιδί και κυρίως ένας έφηβος που προκαλούσε μπελάδες, δημοσιεύματα και σούσουρο. Έχοντας πάντα το στίγμα του «δευτερότοκου», της «ρεζέρβας» όπως λέει ο ίδιος, δεν προσπαθούσε να μοιάσει τον αδελφό του, αλλά να διαφοροποιηθεί πλήρως από εκείνον. Δεν γνώριζα ούτε για τα πρωτοσέλιδα, ούτε για τις εξευτελιστικές ιστορίες του Χάρι, αλλά φαίνεται ότι τροφοδοτούσε τον Τύπο άθελά του συνεχώς.

Το μεγαλύτερο θέμα που παρουσιάζει το βιβλίο είναι η συνεχής παρενόχληση της οικογένειας, και δη του Χάρι από τους παπαράτσι. Το περιγράφει ως ένα κυνήγι ανήθικο και δυσβάσταχτο για όποιον/α έμπλεκε μαζί του και φυσικά το θεωρεί και υπαίτιο για τον θάνατο της μητέρας του.

Άλλες ιστορίες του βιβλίου είναι τα ταξίδια του Χάρι στην Αφρική, την οποία αγαπά πολύ, τα ερωτικά του σκιρτήματα, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν στον οποίο πήρε μέρος ως λοχαγός του βρετανικού στρατού, το πώς γνώρισε την Μεγκ και το τι ακολούθησε.

Η γραφή ήταν απλή και ελάχιστα λογοτεχνική. Πιο πολύ σαν κάποιος να σου αφηγείται τις ιστορίες σε μια καφετέρια.

Οι σκηνές που ξεχώριζαν όμως ήταν αυτές που αναφερόταν στη μητέρα του, τον θάνατό της και στο πώς ένιωθε ο ίδιος μετά. Έχοντας παρόμοια εμπειρί, μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτές οι σκέψεις και τα συναισθήματα δεν βγήκαν από τη γραφή του ghost writer, αλλά από την ψυχή του Χάρι. Και το εκτίμησα αυτό.

Για τα υπόλοιπα, όσο και αν προσπάθησα δεν μπόρεσα να κατανοήσω το «μεγάλο δράμα» ενός πάμπλουτου νέου που δεν χρειάστηκε ποτέ να κοπιάσει και να ανησυχήσει για τη διαβίωσή του από την ώρα που γεννήθηκε. Στέκομαι κριτικά απέναντι σε τέτοιου είδους θεσμούς όπως η μοναρχία και οι ιστορίες με τους παπαράτσι δεν κατάφεραν να με λυγίσουν, όσο σκληρή και αν παρουσιάζεται η καθημερινότητα μέσα στα πρωτόκολλα και η κόντρα ανάμεσα σε όλα τα μέλη της οικογένειας για το ποιος θα είναι πιο αγαπητός στον λαό.