top of page

H Ιστορία του Αδελφού μου – Ζουλφί Λιβανελί

  • Ηραλία Κοτσακίδου
  • Mar 22
  • 2 min read

Μετάφραση από τα τουρκικά: Θάνος Ζαραγκάλης

  

Το λέω συχνά, αλλά δεν υπάρχει για μένα πιο όμορφος λογοτεχνικός κόσμος από αυτός του Λιβανελί κι αυτό το βιβλίο με έκανε να μη θέλω να το αφήσω από τα χέρια μου.

 

Μια νεαρή και πανέμορφη γυναίκα δολοφονείται σε ένα ψαροχώρι στην Ανατολική Θράκη. Μια νεαρή δημοσιογράφος πηγαίνει στο ψαροχώρι για να καλύψει το θέμα και βρίσκεται στην πόρτα του πρωταγωνιστή μας, του Αχμέτ. Ο Αχμέτ είναι ένας ιδιαίτερος υπερήλικας άντρας. Δεν θέλει να τον αγγίζουν και ούτε να αγγίζει κανέναν, ζει μόνος του με το τσομπανόσκυλό του, τον Κέρβερο, σε ένα μεγάλο σπίτι γεμάτο βιβλία, στο οποίο μπαίνει – όπως μας λέει ο ίδιος - μόνο η κυρία που καθαρίζει, η γυναίκα που σκοτώθηκε, η Αρζού, και ο δίδυμος αδερφός του Μεχμέτ.

 

Όταν η δημοσιογράφος ξεκινά να κάνει ερωτήσεις στον ιδιότροπο Αχμέτ, εκείνος της απαντά με ιστορίες από τη ζωή του, τα βιβλία που έχει διαβάσει, τη ζωή της Αρζού και όταν εκείνη απηυδισμένη σηκώνεται να φύγει, της υπόσχεται να της εξιστορήσει την ιστορία του αδερφού του. Μαγεμένη από την αφήγηση και την ιστορία, η δημοσιογράφος μένει κι άλλες μέρες στο σπίτι δημιουργώντας ένα σκηνικό που μοιάζει με σύγχρονη εκδοχή του Χίλιες και Μία Νύχτες.

 

Ο Λιβανελί εδώ αλλάζει πεδίο και από το κοινωνικό, πολιτικό μήνυμα περνάει σε ένα μυθιστόρημα μυστηρίου που σε κάνει να διαβάζεις με κομμένη την ανάσα. Ο συγγραφέας βουτάει βαθιά στον ανθρώπινο ψυχισμό με ακρίβεια, επιστημονικότητα και φαντασία χαρίζοντάς μας ένα ψυχογράφημα του ατόμου και ένα λογοτεχνικό αριστούργημα. Δεν λείπουν ποτέ φυσικά οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και γεγονότα που πλαισιώνουν την αφήγηση και μας δίνουν πλήρη εικόνα της κατάστασης που επικρατεί την κάθε χρονική στιγμή.

 

Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να διαβάσει τουρκική λογοτεχνία, αλλά θέλει να ξεφύγει λίγο από το κλασικό νοσταλγικό, ατμοσφαιρικό στυλ του Παμούκ ή και άλλων Τούρκων συγγραφέων.

 

Υ.Γ. Spoiler Alert

 

Απογοητεύτηκα λίγο που το παιχνίδι με τα γράμματα στο τέλος του βιβλίου δεν ακολουθήθηκε στην ελληνική έκδοση, με αποτέλεσμα να μη βγάζει νόημα η αντιστοίχιση των γραμμάτων.

Comments


bottom of page